Студиско патување во Словачка

99_resize

Проектот „Ноќ со Андерсен“ започна минатата година. Неколку колеги од нашето училиште (ООУ „Климент Охридски“ – Прилеп) го предложивме пред Наставничкиот совет, се образложи… се помисли… се гласаше… изгледаше дека ќе го туркаме некако, но како времето минуваше, како се полнеше затворената група на Фејзбук со активности, така и ние – наставниците и учениците, од сега победничкото училиште, изобилувавме со идеи и активности.

9_resize8_resize

Од овој проект произлезе филм кој ја раскажува нашата бајка https://www.youtube.com/watch?v=72ckkA7lEvI но произлегоа и индивидуални финални производи кои и денес се користат во наставата.

Врвот на нештата беше и студиското патување кое го доби координаторот на проектот Каролина Јовеска и јас – Јулијана Талеска, како непосреден учесник во активностите. Во таа насока им благодарам пред сè на Весела Богдановиќ, која ни го покажа овој проект, ни ги отвори вратите во светот на бајките, но и на Ана Хркова и Зузана Путник – наставнички во основно училиште во Ковачица – Војводина, кои во соработка со Општината на Ковачица (благодарност и за претседателот на Општината) обезбедија средства да нè одведат во Словачка.

На ова патување од Македонија учествуваа наградените колеги од Охрид, Прилеп, Велес, Неготино и Скопје.

 

Идејата на трите креативни наставнички овозможи во трите денови престој во Словачка да посетиме училишта и да се запознаеме со условите и начинот на работа. Исто така бевме примени и во Ректоратот на Банска Бистрица. Сместени, едната вечер во интернат во рамките на средно земјоделско училиште и втората вечер во студентски дом, ние имавме можност да ја запознаеме од прва рака и организираноста на образовните институции. Бевме запрепастени од дисциплинираноста и посветеноста на учениците и студентите. На топлината во објектите и чувството за нешто свое.

Едно од најубавите места беше селото на бајките: Хабкуки, кое беше обвиено во снег кој уште повеќе ја истакнуваше неговата волшебност. Ова село ја претстави грижата на Словаците за својот фолклор, за бајките кои се пренесувале од генерација на генерација, и пред сè за младите генерации. Во секоја куќичка, на лето, се изведуваат најразлични работилници поврзани со приказните: куклени претстави, читања, драматизации…

 

Последниот ден беше посветен на тричасовна прошетка во Братислава и посета на споменикот на Андерсен. Или како што кажа една наша колешка: „Дојдовме кај оној што нè донесе тука“.

Ако го исклучам долгото и мачно патување, можам да речам дека беше многу интересно. Можноста да се споделат искуства со колеги, да се дискутира на различни теми, да се виде нешто невидено досега е прилика која не се пропушта. Исто така особено ми беше важно што се почнува со пронаоѓање начини да се награди трудот на наставникот.

dav
Споменикот од Андерсен во Братислава

На самиот крај сакам да им се заблагодарам на моите колеги кои беа дел од тимот, но немаа можност да дојдат на патувањето и исто така на учениците кои се најзаслужни за сè што добивме во овие неколку денови. Нивната радост и поддршка значеа уште една награда на која што ѝ нема цена и која не може да се споредува со ништо.

 

 

Прво место на интернационалниот проект „Ноќ со Андерсен“

bty

Денес, на моја огромна радост, а на радост и на целото наше училиште ја добивме првата награда од жирито за учеството во проектот „Ноќ со Андерсен“. Прекрасен проект, обединувачки… весел, создаде многу ресурси, радости, искуства. Ти благодариме Весела и на целата екипа вклучена во проектот, што ни даде можност да сме дел од ова и што виде во нас нешто што самите не бевме сигурни дека го имаме.

17855421_10211776979115849_2520957005531861977_o

Нам ни останаа видеата, сликите и признанијата. Ни остана радоста дека сторивме нешто убаво.

Ѝ благодарам на мојата сестра и нејзиното семејство кои беа блиску до местото на доделување и се стрчаа да ги земат дипломите и во наше име да се заблагодарат на организаторите.

burst

Сега ќе зборувам за мојот весел драмски тим, за моите убавини кои сега се во средните училишта… Зборувам за нив, но не ја заборавам заслугата и на другите дечиња и наставници кои беа вклучени во проектот и кои придонесоа за конечниот најголем можен успех.

Моите драмски надежи: Сара Нинеска, Јована Стојческа, Теона Стојческа , Леонардо Маркоски, Лихнида Јорданоска, Теона и Јована Стојчески, Мрмески Александар, Теа Кокондоска, Веселина Јованоска, Димитар Николоски, Никола Илијоски, Михаела Јанеска, Елена Павлеска, Мила Ристеска, Васе Колароска, , Андријана Мирческа и помошта од Божидар Јованоски, Леонид Мирчески, Благојче Иваноски и Кристијан Селчанец беа вистинските виновници за голем дел од успехот!!!

Се сеќавам во кој хаос бевме поради тоа што ја спремавме театарската претстава „Ние врапчињата“… имаше моменти кога мислев да откажам, но тие беа секогаш спремни, полни со идеи. Се снаоѓаа со реквизити, баравме статив од брат на ученичка, апарат од добронамерници, љубители на уметноста и блиски луѓе 🙂 „грин-скринот“ ни беше пердето од ликовно, го извадивме и додека снимавме немавме перде и ни беше топло 🙂 облеките беа од овде, онде…тетки, вуњи, стрини…братучеди, од претходни настапи… Теа дојде со огледало направено од картон, го правеле со Сара, Лихнида, Евгенија, донесоа игли, конци… боже мој..кројчи имаше во приказната… јас не се досетив на тоа 🙂 а Славејот, Славејот го снимија на прилепски, оригинално, како само се досетија умници мои прекрасни, Палешка… мислеа со главчињата кој што треба да каже, се поделија, се организираа, напишаа и едвај чекаа да се снима… Јовче Будалчето не се сними, но прекрасна беше екипата на завршната ноќ, благодарност за принцезата Александра, за коњите Петар и Грегори 🙂 дечките беа оригинални, што да се прави ни требаа две коњчиња за драматизацијата. Уште се сеќавам на изразот на лицето на директорот, како беше зачуден што прават овие сега кркуш на двете момчиња 🙂 …а еднаш пак батеријата се потроши од апаратото – наставничката заборавила да го наполни… Лео се нервира… …на крајот од кадарот заѕвонило ѕвончето… лошо се исекол врабецот… немаме стапче, па искористивме молив… ни треба добар компјутер, ете го Бошко да ни помогне… не чини звукот, мобилниот од Климентина е супер… снимаме звук… снимаме видео… нека му ја мислат тие што ќе монтираат… снимање по часови, пред часови… некогаш малку и на часови 🙂 ама малку… безброј фејсбук разговори… кога…како… притисок на Лео, на Кико… ајде побрзо… до каде е филмот 🙂 што да ви кажувам… беше прекрасно искуство

Ви благодарам дечиња, ви благодарам колеги!!!

Трето место на државниот литературен фестивал „Ракатки“

17973929_1387916771273822_3003337882052590152_o.jpg

Неизмерна среќа на мојата ученичка Климентина Котеска и чест и радост за мене, како ментор, беше учеството на овогодинешниот фестивал „Ракатки“. Уште од првите години на моето вработување слушав за „Ракатки“ и многу сакав да бидам дел од фестивалот. По неколку неуспешни обиди, оваа година со песната „Желба неостварена“ од Климентина Котеска IX – 4 одделение, го освоивме третото место.

Климентина имаше можност да разговара со Филип Димкоски, со Горјан Петревски, Славица Арсова и ред други автори… Да се дружи со радовишани и да запознае дел од знаменитостите на градот.

Филип (почитуваниот млад автор, член на Одборот, и мој драг пријател) во групата на Фејзбук побара од нас да кажеме како си поминавме, кои се нашите коментари. Размислував многу на евалуацијата која требаше да ја направиме…

Фестивалот е една реткост, една бесценетост која не ја почитуваме доволно. Едно нешто што ја афирмира нашата младина, го промовира нашиот јазик и литература. Го афирмира мултикултурализмот (слушнавме творби на влашки, албански, турски…). Собира триесетина ментори од цела Македонија, кои се вредни и вешти во својата област. И сето тоа, оставено на милост и немилост од добронамерниците. За среќа ги имаше оваа година – но според мене, тоа не е доволно. Огромна пофалба на градоначалникот и на Општината Радовиш – Одборот вели: без нивна поддршка, фестивалот немаше ни да го има – СЕПАК, ова е фестивал кој исто како „Рацинови средби“ – ЕДВАЈ ПРЕЖИВУВА, да не речам ЖИВУРКА!!!

Каде е нашиот патриотизам овде? Каде е нашата грижа за јазикот? За литературата? За младите генерации?

Овие дечиња и нивните ментори заслужуваат повеќе. Одборот, поетите, писателите, гостите – заслужуваат подобар третман. Потребна е логистика, финансии, свеж ветар!

Треба да се цени богатството што го дава овој фестивал!

20170422_195328.jpg

Две втори места на литературни читања

14375359_590103114495537_695904641_o

Ученичката Јована Стојческа од IX –  4 одделение е добитник на две награди (две втори места) на литературните конкурси по повод патроните празници на училиштата: „Добре Јованоски“ – Прилеп и средното училиште „Наум Наумовски – Борче“

Честитки за ученичката, нека ја следат уште многу успеси!

Наградените песни:

За Крушево

На Втори август Илинден светол
Крушево слави секое лето.
Се собираат сите, младо и старо,
насмеани, среќни, со насмевка ведра
на Мечкин Камен, споменик знаен
го празнуваат секој Илинден значаен.
Во илјада деветстотини и трета
година мачна, година клета,
во Крушево гратче славно,
се создала република рамноправно.
Никола Карев бил нејзин претседател прв
кој во нерамна борба со турски аскер
деветстотини и петта ја пролеал својата крв.
Питу Гули, војвода Илинденски
одел гордо напред со својата чета,
но на Мечкин Камен тој храбро загинал
од турската рака клета.
Крушево-гратче на Балканот мало,
и други познати личности дало.
Една од нив беше и нашиот Тоше,
ангел со милозвучен глас
кој со сите негови испеани песни
не` мамеше сите нас.
Но и тој на небото ангел стана,
ни остави во срцето длабока рана.
Останаа песните да ги пееме,
зашто само така душата да си ја залечиме ќе успееме.
И денес, ако појдеш во ова гратче мало,
потсети се што тоа во историјата дало.
На Мечкин Камен, Македониум и гробот на Тоше појди
и оттаму со убави спомени дојди.
Сето тоа врежи го во срцето,
сеќавај се на Крушево со насмевка на лицето.

Што е слободата

Слободата е шарено цвеќе
во градина што цвета,
слободата е златокрила птица
на небо слободно што лета.
Таа е сонце што силно не грее,
таа е детенце што милозвучна песна пее.
Во ливада црвена булка,
бебе што мирно спие во лулка.
Ветар што знаменце вее,
мајка што над сите нас бдее.
Бистра вода што течи,
песна што насекаде ечи.
Насмевка на лице што царува,
подарок на сите што се дарува.
Низ ливада што шета девојка мила
облечена во фустан од свила.
Птици што сакаат слободен лет,
деца што барат слободен и мирен свет.
Ајде сега да се фатиме рака за рака
без никаква тешкотија и мака,
орото на слободата да го развееме
за неа песна да запееме

Прво место на конкурсот за иновативни практики за МИО

 

 

Постерот од активноста:    We-are-Making-a-Childrens-Magazine

Денес бев дел од една убава манифестација: Фестивал на иновативни практики. УСАИД во соработка со МЦГО направија 450 наставници од Македонија да се чувствуваат пријатно. Ја имав таа среќа да бидам една од нив, и не само една од нив, да бидам прва, да добијам признание, чест, почит, награда за мене и за моето училиште.

Ми беше чест да бидам дел од фестивалот. Браво за УСАИД и МЦГО, браво бидејќи ги согледаа работите за кои многумина немаат храброст да зборуваат. Браво за проектот „Меѓуетничка интеграција во образованието“, за неговата идеја, за целите кои ги има поставено и за капацитетите што ги гради.

Потребата за овој проект е од суштинско значење. Таа е во доменот на изградба на мир во нашата земја. Македонија е земја во која живеат различни етникуми, различни култури и религии. Тој факт не треба да нè уплаши, да нè спреми да се повлечеме во нашите идентитети, туку треба да нè поттикне, да нè предизвика да работиме заедно. Да градиме иднина која нема да личи на оваа наша страшна сегашност.

Сведоци сме на сегрегација во училиштата, на гетоизираност по етничка и верска основа. Живееме во исти градови, во исти села, во иста земја и не можеме да се разбереме меѓу себе. Сликата за „другиот“ е секогаш негативна и полна со предрасуди и стереотипи. Не сме го запознале „другиот“, а веќе собираме аргументи дека „тој“ навистина е зол.

Ако вака продолжиме, не 2001, ќе нè стигни нешто многу полошо. Ќе се изгубиме себе си, земјата, сè што сме граделе и создавале. Ќе се збришеме сите, без разлика на верата и етничката припадност.

Затоа МИО-то е од огромно значење за иднината на нашите деца, за нашата иднина.

Ги храбрам Министерството и Бирото за развој, поинтензивно да ја имплементираат Меѓуетничката интеграција во училиштата. Да работат на изградба на капацитети. Потребно е неформално образование за наставниците. Потребна е едукација за методологијата на работа, но пред сè и над сè е најважна сензибилизацијата на наставниците и стручните соработници. Ние треба да знаеме што е тоа дискриминација, стереотип, предрасуди, да се преиспитаме себе си, кои се нашите слики за другите, како до изградба на мир… па потоа, можеме тоа да го пренесеме на децата.

Предметот македонски јазик е еден од најподатливите наставни предмети во кој може многу лесно да се имплементираат различни теми. Токму поради тоа, јас со голема леснотија вметнувам теми од мировното образование и редовно ги споделувам на интернет.

Мојата скромна едукација во темите поврзани со мировното образование, соочување со минатото, разрешување конфликти, ненасилство и сл. ја имам стекнато во основни и напредни тренинзи за изградба на мир од здруженијата: „Мировна акција“ – Прилеп-Тетово и Центар за ненасилна акција – Белград-Сараево. Овие тренинг програми топло им ги препорачувам на сите кои сакаат да бидат иновативни и успешни во процесот на мултиетничката интеграција.

Самостојна мултикултурна активност: ПРАВИМЕ ДЕТСКО СПИСАНИЕ

Ова е часот со кој учествував (заедно со VI – 1 одделение) на конкурсот произлезен од проектот на УСАИД за меѓуетничка интеграција во образованието имплементиран од страна на Македонски центар за граѓанско образование. Часот ќе биде дел од Фестивалот за иновативни практики за меѓуетничка интеграција во образованието: „Преку иновација до подобра интеграција”.

Кратки филмови

За време на зимскиот распуст учениците имаа задача да снимат кратки филмови на две теми: Еко-тема или тема Непослушност. Оваа активност беше спроведена во сооднос со годишното планирање, според кое учениците учеа како се снима филм. Кои се подготовките за знимање. Па на часовите работеа синопсис, сценарио и според нив подоцна ги снимаа фимовите. Еве дел од нив:

Грижете се за природата и внимавајте на однесувањето

Загадена природа

Непослушен човек

Силјан Штркот

Филмот Силјан Штркот – снимен и монтиран од ученикот Леонардо Маркоски на овогодинешниот регионален натпревар на млади техничари и природници, во категоријата кино-техника го освои првото место и обезбеди пласман на олимпијадата.

Четврто место на Олимпијадата за млади техничари и природници

2016-04-09 14.25.13

Вчера се одржа 70 -та по ред Олимпијада на млади техничари и природници во Куманово, во ООУ „Кочо Рацин“. Нашиот град се претстави со 20 тина ученици заедно со своите ментори. Народна техника од Прилеп може да се гордее со многу освоени места. Едно од тие места е и нашето. Леонардо Маркоски од VIII – 4 одделение е младиот режисер кој за прв пат се обиде да биде дел од ова случување.

Под мое менторство и со поддршка и воведување во светот на филмот од страна на Анастасија Бошкоска и Оливер Ангелески, Леонардо направи два филма, од кои подобриот го однесе на Олимпијадата. За жал најпрвин се` изгледаше дека ќе е објективно и според правилата, а на крај местата ги заземаа некои кои не го заслужиле ни последното… но да не испадне дека плачам оти не сме освоиле медал, ќе речам само дека сум разочарана од тоа што го видов, пред очите на мојот ученик, ама се радувам за она што Лео за кратко време успеа да го направи. Филмот „Куцкамен“ беше мојот фаворит.

 

 

Учество на 48 – те Детски Рацинови средби

 

12271440_514646858713271_1524148588_oНа 48 – те „Детски Рацинови средби“ ученичката Климентина Котеска беше пофалена заедно со уште 10 ученици кои во конкуренција од 200 лични творби беа избрани и наградени со пофалници.

JA ЉУБАМ МОЈАТА ЗЕМЈА
Од рани зори златести крилја разбиваш,
До темни ноќи во мракот заспиваш.
Тебе лице ти жолто поле разлеало,
Тебе очи ти чисти води езерски.
Само туѓа крв-црни робови,
Темни долгови, ти дамнешни времиња засенила.
Каде ли си сега ти, ти моја светлино?
Каде ли е твојот ден, ден да не остане-земја да покрие?

Пуста си ме земјо родила, гледала па израснала.
Тук, пусти да не останат жар, чад животот ни кучешки.
Само горчина во душа не бега,
Војна, куршум и револвер се стега.
Магла тивка однадвор надоаѓа.
Бура силна низ очи ми проаѓа.
К’тно време на уво ми шепоти.

Не, повеќе нема народ да плачи.
Не, повеќе нема страв душа да мачи.
Не, од сега ќе само радост гледаме.
Не, од сега ќе ново време везиме.
Земјо моја, земјо родна ти татковино, Македонијо плодна.
Денес, македонско знаме гордо се вее,
Татковино моја ЉУБЕНА, вечно нек` тлее!

ООУ „Климент Охридски“ – Прилеп
ученичка: Климентина Котеска VIII-4
ментор: Јулијана Талеска

Домаќините срдечно не` пречекаа. Не` прошетаа низ градот. Ги видовме спомениците на Кочо Рацин, Музејот на град Велес, Цветниот замок и најмногу од се` ни беше драго што зачекоривме по Сокакот на поезијата и поминавме незаоборавни мигови во куќата на Рацин. Излеговме на терасата каде што на свеќа ги пишувал песните кои ние денес ги читаме и им се восхитуваме.

Еве дел од она што можеше нашиот апарат да засведочи:

This slideshow requires JavaScript.

Второ место на општинскиот натпревар за лична творба во организација на градската библиотека „Борка Талески“ – Прилеп

На овогодинешниот натпревар за лична творба, ученичката Јована Стојческа од VIII – 4 одделение го освои второто место за расказот „Необичната пролет“. И` честитаме на ученичката и во прилог го споделуваме наградениот расказ:

12255421_469530336552816_490915120_oНеобичната пролет

Таа пролет беше топла, разиграна, исполнета со детски џагор, смеење, викање, со црцорлив глас на птиците. Беше тоа најубавата, но и досега невидена пролет во градот Скопје, градот во кој постојано сè се движи и каде што има многу места за младите. Иако, сето ова беше исто, оваа пролет беше некако поразлична, помила, поубава од останатите. Во воздухот се чувствуваше опојниот мирис на цвеќињата, кои најмногу ги имаше во „Паркот на жената“ – омиленото место на учениците од VIII – a одд. од ООУ „Димитар Миладинов“.
Ова за што ќе Ви раскажувам се случи токму таму, во тоа одделение. Во VIII – a, одделението на строгиот и стар, но добродушен и весел г. Иван Цветков, учеа добри деца, по малку немирни, секогаш весели и насмеани, кои никогаш не се караа. На наставничките совети никогаш не беше спомнато дека VIII – a одд. избегало од часови, или пак дека некој се однесувал непристојно кон наставниците. Во VIII – a одд. учеше девојчето по име Симона. Беше најубавото девојче, не само во одделението, туку и во целото училиште. Имаше костенлива коса и зелени очи, во кои како да се насобрала целата убавина. „Лика и прилика на мајка ѝ Ана“ – како што често знаеше да рече дедо Димо, нивниот сосед. Навистина, дедо Димо беше во право. И мајка ѝ, г-ѓа Ана беше убава жена. Имаше долга црна коса и темнокафеави очи. Живееше во голема куќа, со ќерка си Симона, сопругот Атанас и секако, да не го заборавам кученцето Бинго – домашното милениче на Симона.
Во училиште Симона беше одлична ученичка. Убава, но и интелегентна девојка. Повеќето од децата ја сакаа и ја сметаа како добра другарка, а оние што не ја сакаа, поточно не ја познаваа многу, си ги вртеа главите и знаеја да речат: „Пих, што има толку убаво во неа?“ Но тоа не ѝ беше важно на Симона. Во училиште, нејзин најдобар другар беше Марко. Тие постојано беа заедно, заедно седеа во иста клупа, заедно одеа на одмор, ја делеа ужинката, заедно се враќаа кон дома.
Тој ден, заедно одеа кон училиште и разговараа:
– Знаеш, Симона ти си ми најдобрата другарка – ѝ рече Марко.
– Па, и ти мене – му врати Симона.
– Тебе, тебе… можам да ти ги доверам сите мои тајни – рече тој.
– Па, знаеш дека и јас ништо не кријам од тебе, а верувам дека ниту ти од мене – рече Симона смирено.
– Знаеш, јас не знам како да ти кажам… – полугласно изусти Марко.
– Што да ми кажеш? Ајде Марко, немој да се срамиш од мене, та нели сме најдобри другари – му рече Симона.
– Да, така е. Епа, вака… јас, јас најдобро се чувствувам покрај тебе, без тебе се чувствувам некако празен – ѝ рече тој на Симона.
– Па, и мене без тебе не ми е убаво – рече насмеана Симона.
– Јас, јас тебе многу те сакам – пелтечејќи рече Марко.
– И јас тебе те сакам, будалче – му рече Симона, бакнувајќи го во образот.
Марко се вцрвени. Не очекуваше такво нешто. Тој ја сакаше Симона, но не очекуваше нешто такво од неа. Така, зборувајќи, стигнаа до училиште. Првиот час имаа ликовно. Симона многу убаво црташе, и тој исто така. Затоа, тој под клупата напиша: „Марко и Симона“. Си помисли, кога Симона ќе го види тоа, сигурно ќе ја прифати неговата љубов. Симона го виде тоа додека црташе и само се насмеа. До завршувањето на првиот час имаше уште пет минути. На крај, ѕвончето заѕвони и по пет минути требаше да започне вториот час. Наставникот по математика, Иван Цветков влезе во училницата. Додека го запишуваше часот, однадвор наеднаш се слушна силно брчење на автомобил. Сите погледнаа надвор, освен Симона. Надвор имаше лимузина, а во неа едно згодно момче со кафеава коса. Некои од девојчињата го препознаа тој фраер, па тивко почнаа да си дошепнуваат:
– Види, види, ене го шмекерот!
– Му купиле и лимузина!
– Сега се прави фраер пред нас!
– Станал позгоден!
Наставникот ги прекина тие дошепнувања, велејќи: „Ива, ајде на табла!“. Сите замолчија за да не покажат непристојност пред својот одделенски раководител. Само Марко не мислеше на она за што зборуваше наставникот. Мислите му патуваа некаде далеку, далеку каде што ќе биде заедно со Симона. Заврши и вториот час. Ѕвончето заѕвони и сите излегоа на голем одмор. Симона излезе со Марко. Него навистина го сакаше како другар и можеше да му се довери. А тој тоа многу го ценеше. Наеднаш, пред нив се исперчи истиот автомобил што пред малку со своето брчење го прекинуваше часот по математика. И од автомобилот излезе она момче за кое се дошепнуваше во одделението, Виктор, со надимак Викса. Кога ја виде Симона, многу му се допадна, а и неа ѝ се допадна типот. Наеднаш, Марко ја тргна Симона, и автомобилот остана зад нив.
– Зошто ме повлече така? – го праша Симона.
– А што, да не требаше да те оставам така со часови да се гледате?- го повиши тонот Марко.
– Јас сигурно немаше да стојам со часови таму! – го повиши гласот и Симона.
– Изгледаше како ти да ме контролираш! Ме срамиш! – додаде Симона.
– Се извинувам – рече Марко.
– Нема да ти простам ако уште еднаш ми го направиш ова! – се налути Симона.
– Добро, се извинувам, ама не сакав со оној тип така да се гледате в очи.
– Добро, простено ти е – како да сакаше да го заврши побрзо разговорот Симона, бидејќи се плашеше да не го повреди Марко, затоа што тој толку искрено ја сакаше. И двајцата се упатија кон училницата.
Часовите конечно завршија. Марко и Симона заедно тргнаа кон дома. Симона го забрзуваше чекорот.
-Зошто толку брзаш? – ја праша.
– Уште малку ќе заврне! – му рече Симона.
Повеќе не зборнаа… Кога тој си појде дома, навистина почна да врне. А нему во мислите му се вртеше истото име: Симона, Симонче, Монче… Кап, кап, кап. Тоа беше дождот што се слеваше по прозорските стакла и го претвораше тој звук во една мелодија што во тој момент, во него побудуваше емоции. Дојде ноќта со својата темна покривка. А тој сè уште мислеше на Симона. Но, уморот брзо му легна врз очите и тој заспа.
Следното утро, заедно со Симона одеа на училиште. По патот го сретнаа дедо Димо, кој им се насмевна и им рече: „Колку сте убави заедно!“ – на што тие се заблагодарија. На училиште денот помина како и обично: испрашување, оценки, предавање. На големиот одмор, Симона излезе сама, кога пред себе го виде оној дечко со лимузината, Викса. Стоеја еден пред друг. Двајцата како да беа сами на светот. Стоеја неми, неподвижни, гледајќи се очи в очи. Тој прв ѝ пријде и ѝ рече:
– Здраво! Јас сум Виктор, скратено Викса- и ѝ ја подаде раката за поздрав.
– Здраво! Јас сум… Симона – изусти збунето.
– Во кое одделение учиш?- ја праша.
– Осмо А. Ти, ти сигурно не си од нашето училиште? – рече.
– Не, не сум. Учам гимназија, втора година- рече тој.
– Сакаш да одиме во слаткарницата „Шарлота“?- праша Виктор повторно.
– Сега, јас не можам, имам испрашување по хемија- некако излага Симона, бидејќи не сакаше да отсуствува од часови, а потоа да си има проблеми со наставниците, за момче што не го познава.
– Ако сакаш, попладне во пет часот, тогаш сум слободна!- извика Симона.
– Добро, како сакаш. Во пет часот те чекам пред слаткарницата „Шарлота“. Или, сакаш со лимузинава да те повозам од дома до слаткарница?- прашуваше Виктор.
– Не, не, сама ќе дојдам. А сега чао! Морам да одам на часови- рече Симона.
– Чао! Се гледаме!- со рака мавташе тој.
Сите љубопитно гледаа во нив. Сите девојки посакуваа да бидат на местото од Симона. Симона замислено трчаше по скалите, така што за малку ќе се судреше со наставникот по хемија. Таа само се извини и продолжи нагоре по скалите. Кога конечно завршија часовите, Симона без да го почека Марко замина дома. Во пет часот со Виктор се сретнаа пред слаткарницата „Шарлота“. Влегоа внатре. Сите со прашални погледи гледаа во нив. Очигледно сите го познаваа Виктор. Симона и Виктор порачаа бајадери и по една чаша боза. Потоа започнаа разговор:
– Каде живееш?- ја праша тој.
– Близу универзалната сала- рече таа.
– Знам каде е, таму живее тетка ми – се израдува Виктор.
– Може утре да се сретнеме?- ја праша.
– Може… ама по часовите- некако збунето говореше Симона.
– Ќе те чекам утре во тринаесет часот пред „Паркот на жената“- рече Виктор.
– Добро, се гледаме- рече Симона. Чао!
– Чао!- збунето промрморе Виктор, кој не успеа да ја покани да ја оденесе со неговата лимузина.
Симона одеше по улицата, замислена, не обрнувајќи внимание на никој и ништо. Размислуваше – дали добро постапи што прифати да се сретне со него? И дали за овие средби да ѝ каже на мајка си? Реши да не ѝ кажува, за да не ѝ здодева со некакви обични дружби. Потоа си појде дома, ја напиша домашната задача, пребара нешто на интернет, а потоа замина во својата соба и си легна. Во сонот се појавуваше Виктор, со насмевка на лицето. Одеше кон неа и ја прегрна. А таа задоволно се смешкаше, како да беше најсреќната девојка на светот.
Следниот ден цело време мислеше на Виктор. Ни на крај памет не и доаѓаше Марко, кој можеби ја чекаше пред „Паркот на жената“, за заедно да одат в училиште. На училиште сè помина обично, само што Марко беше некако без волја за ништо. Симона го забележа тоа, и како некој што сака да се извини за нешто, тивко му пријде и го праша:
– Еј, како си?
– Добро…
– Не си добро. Кажи ми што не е во ред?
– Ништо, онака. Ме боли главата.
– Те знам јас тебе. Не е во прашање тоа. Извини затоа што не дојдов пред „Паркот на жената“ за заедно да одиме на училиште. Излегов со мајка ми порано, бевме в чаршија.
– Добро, нема да ти се мешам во приватните работи.
– Кои приватни работи?
– Па излегувањата со Викса во слаткарница, твоето присуство во негова близина- налутено зборуваше Марко.
– Ама… јас- некако сакаше да објасни Симона.
– Што ти?!?
– Па што? Тоа е моја работа, не твоја- викаше Симона.
– Симона, јас го знам него…- продолжуваше Марко.
– Не, ти ништо не знаеш. Тој е многу добар кон мене- Симона го бранеше Виктор.
– Тој, тој е лажливец, глупак. Ти мора да ја знаеш вистината за него- со понизок тон рече Марко.
– Па, ајде, да ја слушнам вистината!- настојуваше Симона.
– Тој, е еден од многубројните типови израснати во пари. Тој вистински не те сака тебе… Те сака само за да се забавува- велеше Марко.
– Не, тоа не е точно!
– Да, точно е. Неговата цел е да те придобие, за да му станеш девојка, а потоа полека, полека ќе те отфрли од неговиот живот. Не му верувај, тој се заљубува во секоја трета.
– А ти, од каде го знаеш сето ова?
– Па, брат ми ми кажа. Во неговото одделение учело девојче по име Софија. Тој, и со неа го испробал тој трик, исто како и со тебе. Се вселил во нејзиното срце, а потоа ја оставил велејќи ѝ дека се заљубил во друга.
– Не ти верувам, готово е. Крај на разговорот! – заврши Симона.
Марко вчудовидено гледаше во неа. Не очекуваше дека вакво нешто ќе се случи. Знаеше дека добро постапи што ѝ кажа на Симона и веруваше дека таа сигурно ќе сфати што е вистината. А вистината беше една: Виктор е лажливец.
Откако завршија часовите, Симона повторно отиде во „Паркот на жената“ да се сретне со Виктор. Но, кога појде таму во договореното време, се изненади. Таму беше Виктор со една русокоса девојка, која му беше во прегратките. Симона не можеше да им поверува на своите очи. Тој, сега беше со друга девојка. Таа беше вчудовидена од тоа што го виде. Седна на една клупа и почна да размислува за она што ѝ го кажа Марко. Сега веќе знаеше дека Марко ја кажувал вистината. По образите почнаа да ѝ се тркалаат солзи, затоа што не му поверува. Стана и се упати кон неговиот дом. Кога заѕвони, на вратата се појави Марко. Веднаш го гушна, силно, толку силно, извинувајќи му се за тоа што не му веруваше претходно. Но сега знаеше дека тој ѝ е другар и секогаш и го мисли најдоброто, без размилка на сè, без разлика на тоа што ќе се случи. Така прегрнати стоеја неколку секунди, а потоа Симона влезе внатре, во неговиот дом и му раскажа што се случило. Во тој момент ѝ заѕвони телефонот. Беше Виктор. Симона се јави.
– Ало!- рече таа.
– Здраво Симонче- ѝ врати тој.
– Здраво!- му врати Симона налутено.
– Како си, да не не е нешто во ред?
– Не, сè е во ред.
– Нешто си ми лута.
– Што сакаш?!?
– Сакам да се сретнеме во „Паркот на жената“. Може?
– Не, не може.
– А зошто?
– Јас бев тука во тринаесет часот, и сега не можам.
– Се извинувам што не дојдов во тринаесет часот, но не можев тогаш, имав…
– Знам, ти многу добро се забавуваше со девојката со кратко здолниште, сина блуза, руса коса…
– Но јас…
– Што ти?!? Ме измами, ме измами со онаа девојка, а јас ти верував… Како можев да ти поверувам, Господи?
– Јас не сакав тоа да го сторам.
– Но, го стори!
– Но, јас само тебе те сакам…
– Видов денес колку ме сакаш, и повеќе не ти верувам.
– Верувај ми, Симона те молам…
– Заборави ме веќе. Крај!
Симона го исклучи телефонот. Повеќе не сакаше да му го чуе гласот на лажливецот. Му се доближи на Марко и му шепна на уво: „Ти си ми вистински другар. Само тебе ти верувам. Само тебе искрено те сакам. Верувај ми“.
– Ти верувам, Симона. И јас тебе те сакам.
Двајцата се прегрнаа. Се прегрнаа онака како двајца најдобри другари. И Симона повторно го бакна Марко, исто како и оној пат кога тој прв пат ѝ кажа дека ја сака. Потоа и тој ја бакна во образот. И двајцата си ветија дека никогаш повеќе нема да се разделат, секогаш ќе си веруваат и секогаш ќе бидат другари. Засекогаш вистински другари. А вистинските другари секогаш ти ја кажуваат вистината, никогаш не лажат, ти го мислат најдоброто, имаат доверба во тебе, секогаш се тука за тебе, тие се како дел од тебе. Затоа, таквите другари треба да се чуваат, бидејќи се ретки!

Јована Стојческа VIII-4 одд.
ООУ „Климент Охридски“- Прилеп
ментор: Јулијана Талеска